امروز صبح بعداز مدتها رفتم پارک ملت , صبح ساعت ده از خواب پا شدم آخه دیشب تا ساعت سه صبح با پسرعموم از خاطرات گذشته گفتیم و خندیدیم! جمله ای که خیلی بینمون تکرار میشد باور پذیر نبودن خیلی کارهای دوران نوجوونی بود که چقدر کله شق و با جسارت بودیم و الان یه جورایی محافظه کار شدیم(که البته با بالا رفتن سن و بیشتر شدن تجربه طبیعی هست)

بعد از سرمای سوزناک چند روز گذشته امروز صبح هوا خیلی ملس بود , تنوع رنگ برگ های پاییزی احساس آرامش زیادی به آدم منتقل میکرد...تو راه برگشت یکی از دوستان سابق رو دیدیم , هم سن و سال هستیم ولی کلی از حجم موهاش کم شده بود , تیپ کاملا رسمی و شلوار پارچه ای حسابی سنش رو بیشتر از هم سن و سالهامون نشون میداد!

برعکس من که از وقتی یادم میاد با تیپ اسپرت عجین شدم و با شلوار جین پاره ای!!!که تازه خریدم حسابی احساس جوونی میکنم!!!مگه میشه هایپر استار نزدیک خونه آدم باشه و از احساس خوب خرید کردن گذشت؟؟؟

صبح

نمایشگاه ماشین

کاسبی همیشه گی رو شروع کرد

برای سود بیشتر تا میتونست دروغ گفت...بالا پایین کرد...کلاه مردم رو برداشت...داد زد...فحش داد...

شب پول ها رو جمع کرد

خونه معشوقه جوانش رفت

...

آخر شب موقع خداحافظی

مثل تمام شب های پیش

پنج هزارتومانی های نو را جا گذاشت

اگر دیدی مردی در ماشین رو برای خانمی باز کرد مطمئن باشید که یا ماشین نو است یا خانم!!!

این جمله رو من از وبلاگ یه دوست گل و نازنین که کمی آن سوتر از ما (اروپا) تشریف دارن کش رفتم!

راستی فرق انسان با ماشین...ماشین با انسان...پرادو با پراید...ایکس تیری با ژیان!!!اصلا ما نو هستیم؟کهنه ایم؟در را باز میکنیم با برایمان باز میکنند؟؟؟

از تلخی روزگار ماست نازنین...فارغ از لبخندهای دروغین صنم های پرادعا...عشق را در آغوش دخترک تن فروش جمعه جستجو کرد

گاهی وقت ها همه چیز سر جاشه , همه کارها مرتب جلو رفته , منتظر هستی تا به هدف برسی ولی آخرین لحظه اون چیزی که همه شرایط مهیای انجامش بودن اتفاق نمیفته!طبیعتا آدم ناراحت میشه از اینکه اوضاع بر وفق مرادش پیش نرفته ولی همیشه این پایان داستان نیست...

برای خود من خیلی اتفاق افتاده که منتظر پیش آمدی بودم و همه شرایط رو به بهترین شکل مهیا کردم ولی اون چیزی که من میخواستم بدست نیومده , در اون لحظه کلی ناراحت میشم ولی زمان که میگذره میبینی که ای دل غافل!دست تقدیر شرایط بهتری برای تو بوجود میاره...درسته که ما سعی خودمون و میکنیم ولی یک نیرویی ورای تصمیم های ما شرایط رو شکل میده , که من سعی میکنم با دید مثبت بهش نگاه کنم...خدا به فکر بنده اش همیشه هست...

ای که دائم به خویش مغروری ... گر تو را عشق نیست معذوری

مستی عشق نیست در سر تو ... رو که تو مست آب انگوری

میگن فرشته ها تو آسمون هستن , ولی من یه دونه روی زمین دارم که امشب تولدشه! مامان گلم از دور دستت رو میبوسم , امیدوارم تا وقتی زنده هستم سایه مهربونیت بالای سرم باشه...تولدت مبارک

به خاطر سرما یا شرم از نگاه مردم چادرش را تا کنار بینی بالا گرفته بود , بار اول که از کنارش عبور کردم نگاه مهربانش از پشت شیشه های عینک کوچکش یاد مادربزرگ را برایم زنده کرد , دوباره به عقب برگشتم و بالای زنبیلی که که محتویاتش کلاه,جوراب,دستکش بود ایستادم

-مادر جان جوراب جفتی چند؟

-قابلت رو نداره پسرم , پانصد تومان

دو جفت برداشتم و یک هزارتومانی دادم

-امروز این دشت اولم بود پسرم , ایشالا تو زندگیت عاقبت به خیر شی...

به قدری نگاهش...لبخندش...دعایی که از ته دل کرد زیبا بود و انرژی مضاعفی به من داد که دعا کردم خرید من هم برایش خوش یمن باشد و روز پر برکتی را برایش رقم زند...هرچند جای مادربزرگ ها در آن سن وسال نه کنار خیابان بودن و بساط پهن کردن بلکه بعد از عمری زحمت کشیدن داشتن حداقل زندگی آبرومند و شرایط بهتری ست ولی حیف که در این شهر خاکستری...

برای من خوشی صرف وجود نداره! البته این هم یکی از پارادوکس های زندگیم هست که همیشه باهاش درگیر بودم...در اوج لذت یه غم بزرگ سراغم میاد و حالم رو دگرگون میکنه...شبیه این که مثلا حال خوب موردنظر با وجدانم ...با معیارهایی که ادعای داشتن آنها رو دارم و به خاطر رعایت نکردنشون از دیگران ایراد میگیرم!سازگاری داره یا نه...lمعیارهایی که جامعه...مذهب...خانواده...مدرسه...تو ضمیرناخوداگاه آدم میذاره و یک عمر چسبیده  بهت!نمیتونم خوب توضیح بدم!شرمنده

اول دبیرستان رشته ریاضی رو انتخاب کردم!دوم دبیرستان تغییر رشته دادم به تجربی و موقع انتخاب رشته دانشگاه یکی از زیر شاخه های رشته علوم انسانی رو انتخاب کردم(مدیریت)نمیدونم انتخاب من یا دست تقدیر شایدم هردو این داستان رو رقم زد که الان اینجایی باشم که هستم.

به خاطر موقعیت شغلی ماموریت زیاد میرم و این برای منی که قبلش زیاد تو فاز سفر نبود یه توفیق اجباری شد!یادش به خیر بار اول که زاهدان رفتم به خانواده برای اینکه نگران نشن گفتم کرمان قراره برم!و خلاصه بسیار سفر باید تا پخته شود خامی...

راستی امروز بعد از حدودا یک سال رفتم سینما!متصدی فروش بلیط اریکه ایرانیان هم نامردی نکرد و مارو جلوترین ردیف چسپیده به پرده انداخت!دوست داشتم بی پولی یا کتاب قانون رو ببینم که آقای هفت رنگ قسمت  شد!!!راستی رضا عطاران سالی چند فیلم بازی میکنه؟ولی بازم گلی به جمالش که یک ساعت مردم رو با کارهاش میخندونه.